Huisduif

 Algemeen:
Duiven (en andere vogels) behoren tot de hoofdafdeling van de gewervelde dieren. De tamme duivenrassen, inclusief de (verwilderde) huisduif, worden niet tot de beschermde vogels gerekend (Vogelwet, artikel 1, lid 2.
De huisduif is de oorspronkelijke doorgefokte nakomeling van de rotsduif (Columba livia).
De vroegste gegevens gaan terug tot 3000 voor Christus. De Romeinen zijn vermoedelijk verantwoordelijk voor de komst naar de noordelijke landen.
De huisduiven zijn ook afstammelingen van onder andere in de Tweede Wereldoorlog losgelaten postduiven en nakomelingen van niet op het hok teruggekeerde zogenaamde "wedvluchtduiven".
Ze komen algemeen in de Nederlandse steden en dorpen voor.

Uiterlijk:
De huisduiven zijn er in zoveel verschillende soorten, dus is er ook een grote verscheidenheid aan kleuren, vormen, tekening, dat een goede omschrijving niet mogelijk is.

Ontwikkeling:
Ze leggen meerdere keren, maximaal 8 keer, per jaar 2 witte eieren in een slordig nest.
De eieren komen uit 17 dagen na het leggen van het tweede ei. De jongen vliegen na ongeveer 28 dagen uit. Op een leeftijd van circa 5 maanden zijn ze geslachtsrijp.
De vermoedelijke maximale leeftijd is 20 jaar. Door gebrek aan natuurlijke vijanden en het voederen door mensen nemen ze schrikbarend toe.

Leefwijze:
De huisduiven zijn typische cultuurvolgers met een enorm aanpassingsvermogen.
De voortplanting gaat het hele jaar door, met een uitzondering van strenge vorstperiodes. De legtijd van de eieren is voornamelijk in de periode van maart tot en met september. De duiven zijn paarvormig, tot de dood van één van beide partners.
Het voedsel van deze beesten bestaat uit zaden, jonge scheuten van planten en struiken, maar vooral tafelafval in de vorm van brood en aardappelen.
Ze nestelen zich overal waar een harde ondergrond te vinden is, zoals vensterbanken, zolders, warandakasten, balkons en dergelijke.
Elke groep duiven heeft meestal een eigen territorium, dat echter niet tegen indringers wordt verdedigd. Dit territorium heeft meestal een middellijn van minder dan 1000 meter.

Schade/overlast:
De duiven zijn verspreiders van verschillende ziekten, zoals de papegaaienziekte, paratyfus, vogelmalaria. Ze zijn ook gastheren van allerlei parasieten, zoals mijten, teken, vlooien, vogelwandluizen, vederluizen. Ze zijn tevens gastheren van een zeer grote nestfauna, waaronder motten, vliegen, kevers, mijten, zilvervisjes en stofluizen.
Verder zijn het veroorzakers van vervuiling door duivenmest aan gevels van gebouwen, wasgoed, kleding, schilderwerk, standbeelden. Ze kunnen tevens hemelwaterlozingen verstoppen door hun nestmateriaal. Automobilisten kunnen schrikken van de duiven, waardoor er ongelukken kunnen ontstaan. Ze veroorzaken ook gladde stoepen en trappen door hun uitwerpselen.